In zijn psycho(therapie)-thriller “The Other Lover” (de vertaling van de Franse oorspronkelijke titel is meer toepasselijk: “The Double Lover”) spiegelt François Ozon (“Under the Sand”, “Young & Beautiful”) zo’n beetje alles wat hij te pakken kan krijgen en niet drie keer op de bomen staat, hij spiegelt tot de dokter komt en alsof er geen morgen meer is, en uiteindelijk zie je de twist voor alle spiegels niet meer. Tweelingen en dubbelgangers – de Franse “8-vrouwen” regisseur neemt deze centrale motieven van de klassieke suspensebioscoop tot het uiterste hier en ver daarbuiten, zozeer dat je hem tenminste moet bewonderen om zijn absolute consistentie (en in het beste geval heb je er ook nog plezier in). Personages, shots, plots, motieven, moderne kunst – absoluut niets is veilig voor de dubbelzinnigheid van de filmmaker. Aan het eind is het een gepassioneerde oefening in stijl met verspreide humoristische tips, enkele gedenkwaardige provocaties en een teleurstellende finale.

De 25-jarige Chloé (Marine Vacth) heeft al geruime tijd last van constante buikpijn en is er nu zeker van dat niet de fysieke maar de psychologische problemen erachter zitten – haar huidige situatie is immers niet gemakkelijk, want na het verdienen van goed geld als model in het verleden, is ze op dit moment op zoek naar een nieuwe baan zonder succes. Zo komt Chloé terecht in de praktijk van psychotherapeut Paul (Jérémie Renier), die de behandeling na enkele sessies moet stopzetten omdat hij verliefd is geworden op zijn patiënt. Chloé en Paul worden een koppel, trekken samen op, de buikpijn is voorlopig weg. Maar dan ontdekt Chloé een oud paspoort in de privé-spullen van haar vriendje, waaruit blijkt dat Paul vroeger een andere achternaam had. Tijdens verder onderzoek komt Chloé ook een tweelingbroer van Paul (Jérémie Renier in een dubbelrol) tegen, die ook als psychotherapeut werkt – en naar hem toe gaat voor behandeling…

François Ozon aarzelt niet, maar stapt meteen in met een eerste sappige provocatie: Als de camera uit het zwarte gat zoomt en het metalen instrument langzaam in beeld brengt, realiseren we ons waar we eigenlijk naar staren – namelijk in het midden van een gespiegelde vagina op een gynaecologische stoel. Er is niets erotisch aan, alleen iets medisch – en de latere seksscènes zijn ook maar gedeeltelijk opwindend, want de fetisj van de regisseur in “The Other Lover” is niet zozeer voor de lichamen van zijn acteurs, maar voor hun bespiegelingen. Er hangen zoveel spiegels in de appartementen en dokterspraktijken dat ozon zelfs langere therapiepassages kan geven zonder twee keer hetzelfde shot te hoeven gebruiken – en als het krap wordt, worden er gesplitste schermen of montage-effecten toegevoegd om een personage meerdere keren op het scherm te kunnen laten zien zonder de hulp van spiegels. Zelfs de credits en de titel in de openingscredits worden verdubbeld. Dus het is al grondig, de ozon.

En wat zeg je ervan als je echt alles wilt spiegelen en verdubbelen? Precies, iets met een tweeling! Het duidelijke rolmodel van Ozon kan hier alleen maar Brian De Palma zijn geweest (“Scarface”, “Mission: Impossible”), omdat hij niet alleen beroemd is om zijn splitscreen-montages, maar ook al twee tweeledige meesterwerken heeft gemaakt met “The Sisters of Evil” en “My Brother Cain”. Maar hoewel Ozon in “The Other Lover” een verfrissend onbedwingbaar verlangen onthult om zijn doel te voorbij te schieten, bereikt hij nog steeds nooit het ensceneringsmeesterschap van De Palma (of zelfs dat van zijn vroegere ik, die in 2003 het veel sterkere “Zwembad” neerschoot). Bovendien is de film ook niet zo spannend – de enige reden om zenuwachtig op je nagels te bijten in “The Other Lover” is dat je eindelijk wilt weten wat het geheel eigenlijk betekent. Maar om eerlijk te zijn: de resolutie is de geruïneerde manicure absoluut niet waard! De laatste twist is vrij logisch, maar tegelijkertijd ook vrij voorspelbaar en teleurstellend anticlimactisch.

Conclusie: Een sensuele en speelse hommage aan Brian De Palma, waarin François Ozon zijn centrale vertel- en ensceneringsmotieven liever consequent afwisselt dan dat hij de spanning tussendoor opzweept of een grote eindtwist presenteert.

Aanbevolen artikelen