Palm Springs filmkritiek

Niets tegen Bill Murray. Maar na de (anti-)romantische fantasiekomedie “Palm Springs”, die na de veelgeprezen première op het Sundance Film Festival een sappige biedingsoorlog begon en uiteindelijk zelfs een recordprijs opleverde, is één ding zeker: als we ooit vast komen te zitten in een tijdlus, doe het dan samen met Andy Samberg! Als er na zijn rol als Jake Peralta in “Brooklyn Nine-Nine” nog enige twijfel bestond: Niemand speelt sympathieke slappe types beter dan het beroemdste lid van de cultkomediegroep The Lonely Island.

…met Cristin Milioti, de moeder van de titel uit “How I Met Your Mother”, net achter op de tweede plaats: Tuurlijk, ze opent het blikje bier niet zo nonchalant als haar mede-ster, die als Hawaii shirt bruiloftsgast Nyles elke dag opnieuw de last van de oneindigheid drinkt, terwijl hij de rest van de (altijd dezelfde) dag liever op luchtmatrassen in het zwembad doorbrengt. Maar daarnaast is ze ook beschikbaar voor elke vorm van grap. De twee sterren zijn al de helft van de strijd – en de rest wordt gedaan door een kleine maar echt wonderbaarlijke verandering in het klassieke “… en de marmot” concept.

Samen chillen op een prachtige manier: Cristin Milioti en Andy Samberg.

Nyles (Andy Samberg) zit vast. Maar niet in de relatie met Misty (Meredith Hagner), die hij begeleidt bij de bruiloft van haar goede vriendin Tale (Camila Mendes). Maar in de loop der tijd: sinds hij een roodachtige flikkerende grot in de woestijn is binnengegaan, heeft hij steeds weer dezelfde dag meegemaakt – met steeds weer dezelfde bruiloft, waaraan hij al lang geen pak meer heeft aangetrokken, maar gewoon lekker in een slappe outfit met een Hawaiiaanse overhemd en een zonnebril verschijnt.

Nyles heeft al lang niet meer gezocht naar een uitweg uit de tijdlus – in plaats daarvan heeft hij zich in het oneindige gevestigd met een flinke portie laconiek pragmatisme. Maar dan flirt hij op een avond met Sarah (Cristin Milioti) – en door een pijnlijk toeval met een pijl die ineens Nyles’ rug raakt, komt ook de zus van de bruid in de grot terecht. En in tegenstelling tot Nyles, is Sarah wel van plan om op een of andere manier weer uit de act te stappen…

Kleine truc, groot effect

In de overgrote meerderheid van de tijdlusfilms sinds “… en dagelijks groet de marmot” leeft de held steeds weer dezelfde dag alleen door. Met de kleine truc om twee hoofdrolspelers in zo’n tijdlus gewoon bij elkaar te laten komen, creëren regisseur Max Barbakow en scenarioschrijver Andy Siara (“Lodge 49”) nu direct een hele nieuwe dynamiek. En het voelt nog frisser aan, want met Nyles ontmoet een lange, saaie, altijd dezelfde dag nog een beginnende tijdlus die eerst de vijf fasen van rouw voor zichzelf moet doorlopen om haar nieuwe situatie te kunnen accepteren.

Tot de eerste ideeën om het geheel te beëindigen behoren natuurlijk de verplichte zelfmoordpogingen die voor het genre verplicht zijn. Waarbij die in “Palm Springs” – zoals zoveel andere – een paar nummers meer schaamteloos zijn – in plaats van een “normaal” auto-ongeluk, ben je halsoverkop in een tegenligger. Tot slot is de professionele tip van Nyles: niets wat je doet heeft gevolgen, maar de pijn is echt. Dus je moet er altijd voor zorgen dat de zelfmoord echt werkt voordat je onnodig lijdt op de spoedeisende hulp. “Palm Springs” is vol met donker zwart (proost op J.K. Simmons!), maar tegelijkertijd zeer nonchalant gepresenteerd punchlines …

In een tijdlus kun je mensen op een prachtige manier gek maken.

… en nog steeds niet een beetje cynisch in zijn hart, maar juist heel lief: hoewel hij weet dat alles de volgende ochtend weer helemaal opnieuw zal beginnen, wil Nyles de tijd voor de anderen altijd zo aangenaam mogelijk maken – en de afspraak met Sarah om ook niet snel (d.w.z. na een paar duizend keer lopen) iets met elkaar te beginnen lijkt illusoir. Maar normaal gesproken word je verliefd om een betekenis in het leven te vinden…

… en het is alleen dubbel romantisch als je verliefd wordt, hoewel alles zo duidelijk volledig zinloos is. Ondanks zijn romantische ader, die letterlijk culmineert in het verschijnen van historische reuzen, blijft “Palm Springs” stevig geworteld in de verlichte realiteit van het jaar 2020: De enige manier om uit de ellende te geraken is duidelijk hardcore wetenschap – en niet een of andere moreel zure sprookjesachtige onzin zoals 27 jaar geleden, toen Bill Murray gewoon een beter mens moest worden om uit de hele zaak te geraken.

Conclusie: “Palm Springs” is een slimme, zwart-humoreuze, uitstekend gespeelde, ongelooflijk nonchalante, maar tegelijkertijd ongelooflijk hartelijke publiekstrekker, die zowel hopeloze romantici (met dinosaurussen met een lange hals in het maanlicht) als overtuigde liefdeszieke mensen (met 30-tons frontale neerstortingen) moet inspireren.

Aanbevolen artikelen